فرق ظهور با فرج چیست؟

نوشته شده در مهر ۲۹, ۱۳۹۷ / توسط مدیر

فرق ظهور با فرج چیست؟

ظهور در لغت به معنای آشکار شدن و پیدا و ظاهرشدن است و فرج در لغت به معنای گشایش و آسودگی از اندوه است، در احادیث ادعیه آمده «اللهم من قبلک الروح و الفرج» : خداوندا! آسایش و گشایش از سوی تو، به بندگان می رسد.

فرج در اصطلاح شیعه: ظهور حضرت ولی عصر (عج) مراد است و از حضرت رسول اکرم (ص) رسیده که: «افضل اعمال امتی انتظار الفرج

و نیز از آن حضرت روایت شده که: «هر شدت و سختی را فرجی در پی خواهد بود، جز سختی و محنت دوزخیان .

عبدالعظیم حسنی از حضرت جواد (ع) روایت کند که فرمود: بهترین عمل شیعیان ما انتظار فرج (ظهور دولت حقه حضرت مهدی «عج») است .

پس بنابراین طبق آنچه از روایات استفاده می شود، فرج در اصطلاح همان ظهور دولت حقه حضرت ولی عصر (عج) است و به تعبیری از نظر معنا با همدیگر تطابق دارند. گرچه از نظر اهل لغت به دو معنای مختلف ذکر شده است.

مهدویت از واژه مهدی گرفته شده و معنای اصطلاحی آن، اعتقاد به حضرت مهدی (عج) است، و باور به این که او فردی است از نسل پیامبر ـ صلی الله علیه و آله ـ که در آخر الزمان ظهور می کند و جهان را پر از عدل و داد می سازد آنچنان که از ظلم و جور پر شده بود.
این عقیده اختصاص به شیعه ندارد و همه فرقه های اسلامی، در آن مشترک هستند، ریشه آن نیز در قرآن و احادیث است و چنین نیست که توسط عده ای خاص، جعل و منتشر شده باشد. در قرآن، آیات فراوانی درباره آن مهر سپهر افروز وجوددارد، از جمله: انبیاء/۱۰۵؛ نور/۵۵؛ توبه /۳۳؛ قصص/۵٫ حجم انبوهی از روایات نیز به دست ما رسیده است که در آنها، پیامبر خاتم ـ صلی الله علیه و آله ـ از آن نور دیده اش سخن رانده است. این روایات در همان زمان حیات پیامبر، سینه به سینه نقل می شد و در گنجینه‌ذهن مسلمانان جای می گرفت، اگر نگاهی به روایات نبوی بیفکنیم، خواهیم دید که پرسش کنندگان از اوصاف، ویژگیها و محاسن اخلاقی و کیفیت و علائم ظهور و سایر مسائل مربوط به آن موعود بشری می پرسیدند. این نکته، بیانگر آن است که اصل وجود منجی بشر، امری مسلم و قطعی بوده است. تأکید ائمه اطهار نیز بر تقویت این باور می افزود تابدانجا که هر دو مذهب تشیع و تسنن با همه انشعابهایشان، بر آن اتفاق نظر پیدا کردند.
شاهد بر این مسأله، پدیده مدعیان دروغین مهدویت است؛ شیادانی که از باور اصیل مردم، سوء استفاده کرده و خود را مهدی موعود، معرفی می کردند، اما از آنجا که صفات و ویژگی های مهدی حقیقی در روایات رسول اکرم ـ صلی الله علیه و آله ـ و جانشینان گرامیش بیان شده بود، اغلب مردم به کذب ادعای آنان پی برده و از آنها بیزاری می جستند.
از آن طرف، برخی از افراد ساده دل یا منحرف، تعدای از معصومین یا افراد نامور را مهدی معرفی می کردند، (مثلاً عده ای،‌زید بن علی؛ فرقه‌کیسانیه، محمد حنفیه؛ فرقه ناووسیه، امام صادق ـ علیه‎ السلام ـ؛ و فرقه واقفیه، امام کاظم ـ علیه‎ السلام ـ را مهدی منتظر می دانستند؛ در حالی که این بزرگواران، هیچ گاه چنان ادعایی نداشتند.)
همه این مطالب نشان دهنده رسوخ اصل «مهدویت» در عمق جان مسلمانان است؛ اصلی که جامعه اسلامی را جامعه ای منتظر و پویا و امیدوار به آینده ای روشن، نگاه داشته است. آینده ای که امیدواریم دور نباشد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code